[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:107  107  HOMILIA  LIII.  108  nimum  reos  esse  coram  Deo,  nullus  superest  quaestioni  locus,  quare  Deus  Amalecitas  multa  post  patrum  transgressionem  saeoula  natos,  voluerit  una  omnes  internecione  semel  delere.  Quemadmodum  neque  et  de  Cananaeis  quaerendum,  quare  post  quadringentos  annos  quam  Abrahamo  molesti  fuerant,  poenas  luerunt.  Nempe  Deus  in  manu  sitam  habet  temporum  opportunitatem:  sicuti  ex  tota  passim  apparet  scriptura,  quae  subinde  diem  Domini,  diem  Domini  inculcat:  ut  ostendat  non  esse  in  hominum  potestate  positum  ipsius  iudicia  limitibus  quibusdam  coercere:  quae  potius  venerari  et  adorare  debent,  ac  patienter  voluntatem  ipsius  praestolari.  Quare,  quum  Deum  iussisse  Amalecitas  una  internecione  profligari  audimus,  et  peccatores  ab  ipso  dici,  sane  debet  una  haec  instar  omnium  causarum  esse,  neque  oportet  homines  in  illa  Dei  iudicia  ulterius  inquirere:  quod  ea  sit  arrogantia  plus  quam  diabolica,  ut  quum  Deus  decretum  suum  irrevocabile  pronuntiaverit,  mortales  de  eo  suam  sententiam  ferre  audeant.  Quid  enim,  obsecro,  praetexunt?  Bonum  esse  in  causas  inquirere,  ob  quas  quid  cuique  contingat.  Itane  vero  mortales  coelum  et  terram  manibus  complecterentur:  lucemque  illam  Dei  inaccessibilem  et  incomprehensibilem  ad  se  transferrent?  Quamobrem  discenda  nobis  sobrietas  et  modestia,  ne  in  ea  quae  supra  nos  sunt  curiosius  inquiramus.  Sane  solem  limpidissimum  et  lucidissimum  esse  certum  est:  quis  ergo  non  amentem  eum  iudicaverit,  qui  quod  caligare  ipsum  faciat,  obscurum  esse  dixerit?  An  ideo  quod  quidam  in  solis  purissimos  radios  oculos  coniicientes,  iis  sic  afficiantur  ut  ferre  aspectum  ipsius  nequeant,  propterea  imbecillitas  illa  virtutem  illius  natura  sua  bonam  infringet  et  debilitabit?  At  si  tanta  vis  est  insensibilis  creaturae,  ut  nostris  oculis  stuporem  adferat,  et  caligine  perstringat,  quid  futurum  putamus  si  Dei  veluti  penetralia  scrutari  voluerimus,  ut  rationes  iudiciorum  ipsius  quas  esse  nobis  occultas  voluit,  exploremus,  et  ad  nostri  iudicii  modulum  appendamus?  Quare  una  haec  ratio  instar  omnium  esto,  Deum  iubentem  puniri  peccatores  suorum  iudiciorum  penes  se  causas  habere,  in  quae  inquirere,  et  iisdem  obloqui  nefas  sit.  Hodie  vero  licet  non  dentur  istiusmodi  speciales  revelationes,  quibus  hunc  vel  illum  vel  bello  persequendum,  vel  castigandum  esse  Deus  ostendat,  regula  tamen  ista  communi  contentos  esse  nos  oportet,  nempe  Deum  satis  aperte  tam  in  Decalogo  quam  toto  verbo  suo  passim  declarasse,  puniendos  peccatores,  et  facinorosos  e  medio  tollendos,  neque  illis  ulla  ratione  parcendum:  et  revocanda  in  memoriam  Solomonis  illa  sententia:  Eum  qui  iustificat  impium,  et  qui  damnat  iustum,  utrumque  esse  abominabilem  coram  Deo.  Sane  fatebimur  omnes,  si  quis  insons  puniatur,  crudelitatem  et  saevitiam  nimium  insolentem   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci