|
31:106
sepulcrum
decidant,
a
quo
putabant
se
longissime
distare.
Hic
ergo
subita
et
inopinata
mutatio
nobis
describitur,
qua
Deus
ubi
visum
est,
res
turbatas
in
ordinem
restituit.
Quoties
ergo
extra
omne
discrimen
alte
volitant
impii,
fidei
oculis
contemplemur
quod
illis
paratum
est
sepulcrum:
certoque
persuasi
simus,
Dei
manum,
licet
occulta
sit,
prope
instare,
quae
eorum
cursum,
quo
coelum
petebant,
ad
inferos
momento
retorqueat.
Nomen
Hebraicum
n/IXt^
quod
dubium
erat,
per
infernum
reddere
non
dubitavi.
Tametsi
enim
non
displicet
quod
alii
vertunt
Sepulcrum
:
certum
tamen
est,
notari
aliquid
a
propheta
ultra
communem
mortem,
alioqui
nihil
de
sceleratis
diceret,
quod
non
etiam
promiscue
caderet
in
omnes
fideles,
sicuti
ergo
non
simpliciter
de
aeterno
interitu
loquitur,
ita
etiam
sub
metaphora
sepulcri,
impios
omnes
perituros
significat
et
exitialem
illis
fore
suam
confidentiam,
qua
per
omne
nefas
ad
calcandam
iustitiam
et
innoxios
opprimendos
conscendunt.
Descendunt
quidem
et
fideles
in
sepulcrum,
sed
non
illo
violento
impulsu,
qui
eos
sine
spe
exitus
demergat,
quin
potius
in
sepulcro
reconditi,
spe
tamen
in
coelo
habitant.
19.
(Quia
non
in
finem.)
Confirmatio
est
prioris
sententiae,
quod
Deus
non
deseret
in
perpetuum
inopes
et
afflictos.
Quibus
verbis
significat,
videri
quidem
posse
ad
tempus
derelinqui.
Quare
sciamus
nobis
hac
lege
Dei
auxilium
promitti,
ut
tamen
non
praeveniat
nostras
afflictiones
:
sed
ubi
nos
diu
cruce
domuerit,
tandem
succurrat.
Et
de
spe
vel
exspectatione
nominatim
loquitur
David,
ut
nos
ad
preces
hortetur.
Ideo
enim
ad
nostras
aerumnas
connivet
Deus,
quia
vult
precibus
nostris
expergefieri,
nam
ubi
vota
nostra
exaudit,
quasi
memor
nostri
esse
incipiat,
manum
suam
potentia
instructam
ad
nos
iuvandos
porrigit.
Sed
iterum
repetit
David
non
statim
id
fieri,
ne
desinamus
bene
sperare,
quamvis
non
statim
arrideat
prosper
eventus.
20.
Surge
Iehova,
ne
roboretur
homo:
iudicentur
gentes
in
conspectu
tuo,
21.
Impone
Iehova
terrorem
ipsis,
ut
cognoscant
gentes
quod
homo
sint.
Selah.
20.
(Surge
Iehova.)
Surgendi
verbum
non
ad
Deum,
sed
ad
externam
rei
speciem
et
sensus
nostros
refertur.
Quia
non
sentitur
Deus
suorum
liberator,
nisi
quum
oculis
nostris,
velut
pro
tribunali
sedens
apparet.
Ratio
additur,
quae
Deum
ad
vindicandas
suorum
iniurias
inducat,
ne
scilicet
roboretur
homo:
quia
ipso
surgente,
omnem
impiorum
ferociam
protinus
concidere
necesse
est.
Unde
enim
fit
ut
improbi
vel
tam
audacter
insolescant,
vel
tantum
valeant
ad
nocendum,
nisi
quia
Deus
quiescit,
fraenumque
laxat?
Simul
vero
ac
signum
iudicii
sui
ostenderit,
solo
nutu
compescet
superbos
eorum
tumultus,
viresque
franget.
Docemur
autem
|