|
30:106
prima
fronte
nimis
insolens
ista
Dei
severitas.
Sed
contra
observandum,
adoranda
esse
nobis
summa
cum
reverentia
et
silentio
Dei
iudicia,
quum
occulta
nobis
fuerint,
cavendumque
summopere
ne
illis
obloquamur.
Nam
audacia
nostra
semper
contundetur,
et
nihil
promovebimus
nostra
curiositate
perscrutantes
quae
adorare
nos
oportet:
sed
potius
summam
confusionem
in
nos
pertrahemus.
Denique
ut
paucis
rem
totam
complectar
esto
ratum
istud
axioma,
Deum,
licet
severe
agat,
esse
tamen
semper
iustissimum
et
aequissimum:
et
si
iudiciorum
ipsius,
propter
stuporem
nobis
innatum,
ratio
non
constet,
tamen
statuendum
sine
concertatione
esse
aequissima,
et
aequitate
ac
rectitudine
omnia
constare.
Interim
hanc
doctrinam
ad
usum
nostrum
revocemus,
nempe
Deo
maleficium
aliquod
condemnante,
non
esse
nostrum
adversus
Deum
obloqui,
et
in
eius
iudicia
inquirere,
quasi
maiores
illo
simus,
ne
summo
nostro
periculo
id
contingat.
Quid
misero
illi
Achabo
contigerit
notum
est,
postquam
acceptis
a
Deo
mandatis
de
Syris
exstirpandis,
sponte
tamen
cum
Benhadado
pacem
iniit,
contentus
cum
inimicis
pacem
facere.
Sed
missus
ad
eum
a
Domino
propheta,
Dei
iudicium
ipsi
imminens
propter
contumaciam
aperuit,
sed
addito
signo,
quo
miser
ille
Achab
Dei
iudicia
quasi
iam
ante
oculos
posita
metueret.
Quare
phropheta
Dei
nomine
accepto
sponte
in
facie
vulnere
ad
regem
pervenit
Deique
mandata
pertulit:
Quandoquidem,
ait,
iussus
regem
Syrorum
interficere,
maluisti
vivum
reservare,
pacemque
cum
illo
inire,
quam
Deo
parere,
ut
vides
me
vulneratum,
ita
scito
te
tuumque
etiam
populum
ab
eo
quem
dimisisti
vulnerandum.
Quare
vero
propheta
ille
vulnus
in
se
ultro
recepit?
quare
se
hoc
habitu
regi
obtulit?
Nempe,
ut
ostenderet
Deo
man
dan
ti
sine
ulla
contradictione
obtemperandum.
Ac
proinde
quum
Deus
blasphemum
illum
Syrorum
regem
Benhadadum
interfici
iussisset,
oportuisse
vindictam
de
illo
fieri,
et
ex
Dei
mandato
morti
dari.
Quae
quum
a
rege
Achabo
non
sint
ex
Dei
voluntate
perfecta,
in
ipsum
etiam
damnum
recisurum.
Quod
exemplum
cum
isto
de
quo
nunc
agimus
convenit,
Deus
enim
vocat
Amalecitas
peccatores.
Minime
quidem
quod
qui
tum
vivebant
in
Israelitas
iniurii
fuissent
et
crudeles,
aut
quod
eos
itinere
prohibere
tentassent,
et
a
possessione
terrae
quam
Deus
ipsis
dederat
excludere
:
neque
enim
tum
quum
id
contigit,
isti
nati
erant.
Sed
nihilominus
Deus
vult
in
iis
qui
tum
vivebant
patrum
ingratitudinem
ulcisci
:
quemadmodum
Deus
etiam
minatur,
se
in
tertiam
et
quartam
usque
generationem
improborum
ulturum
sui
contemptum.
Qua
in
re
tamen
iustissimus
et
aequissimus
fuit
iudex
:
quis
enim
obsecro,
ex
tanta
illa
multitudine
suam
apud
Deum
innocentiam
tuebitur?
Quandoquidem
igitur
certum
est
omnes
a
maximo
ad
mi-
|