|
44:105
105
CAPUT
II.
106
vestri
plenam
illam
restitutionem,
de
qua
toties
concionati
sunt
prophetae.
Sed*
merito
apostolus
evangelium
hic
dicit
legi
opponi,
quia
Deus
exseruit
mirificam
virtutem,
quum
lex
promulgata
fuit
in
monte
Sinai:
plenior
tamen
virtus
refulsit
in
Christi
adventu,
quia
tunc
simul
cum
terra
coelum
concussum
est.
Ideo
non
abs
re
colligit
apostolus
Deum
nunc
e
coelo
nobiscum
loqui,
quia
maiestas
eius
splendidior
apparet
in
evangelio,
quam
olim
in
lege
:
ideoque
minus
sumus
excusabiles
si
contemnimus
nunc
loquentem
in
persona
unigeniti
filii
sui,
et
ita
loquentem
ut
ostendat
sibi
totum
orbem
subiectum
esse.
Postea
adiungit,
Commovebo
gentes
omnes,
et
venient.
Postquam
coeli
et
terrae
meminit,
iam
ostendit
se
animos
omnium
mortalium
tenere,
ita
ut
eos
flectat
pro
suo
arbitrio
quocunque
volet:
Venient,
inquit,
omnes
gentes.
Quare?
Nam
eas
concutiam.
Hic
rursum
docet
propheta
non
accedere
homines
ad
Christum,
nisi
mirabili
Dei
impulsu.
Poterat
simplicius
loqui,
adducam
gentes
omnes,
quemadmodum
alibi:
sed
voluit
plus
aliquid
exprimere,
nempe
hunc
motum
quo
Deus
impellit
electos
suos,
ut
sese
in
ovile
Christi
conferant,
esse
supernaturalem.
Concussio
videtur
violenta.
Ergo
ne
homines
obscurent
virtutem
Dei,
qua
excitantur
ut
obediant
Christo
et
sese
subiiciant
imperio
eius,
hic
notatur
a
propheta
hoc
elogio,
ut
sentiant
non
usitato
neque
vulgari
modo
Dominum
agere,
ubi
ita
mutantur.
Sed
interea
notandum
est,
sic
violenter
et
extraordinario
vel
supernaturali
modo
impelli
homines,
ut
tamen
sponte
sequantur.
Duplex
igitur
est
opus
Dei.
Nam
primo
necesse
est
concuti
homines,
ut
dediscant
totum
suum
ingenium,
hoc
est,
ut
obliti
prioris
naturae
libenter
recipiant
iugum
Christi.
Scimus
enim
qualis
sit
nostra
contumacia,
et
quam
simus
indomiti,
donec
spiritu
suo
nos
Deus
subigat.
Hic
necesse
est
fieri
violentam
concussionem:
sed
interea
non
cogimur,
ut
pareamus
Christo,
quemadmodum
leones,
et
ferae
bestiae,
quae
cedunt
quidem,
sed
intus
retinent
suam
ferociam,
et
fremunt
dum
trahuntur
catenis,
et
subiguntur
vel
flagellis,
vel
baculis.
Non
ergo
sic
concutimur,
ut
maneat
interior
quaedam
in
nobis
rebellio,
sed
concutimur
ut
mutemus
animos,
et
sponte
recipiamus
iugum
Christi.
Haec
ratio
est
cur
dicat
propheta,
Concutiam
omnes
gentes
et
venient,
hoc
est,
erit
quidem
haec
admirabilis
conversio,
quum
gentes
quae
prius
Deum
spernebant,
quibus
etiam
summo
odio
erat
vera
religio
et
pietas,
sese
assuefacient
ad
imperium
Dei.
Venient
autem,
quia
sic
trahentur
arcano
impulsu,
ut
tamen
voluntarium
sit
obsequium
quod
praestabunt.
Nunc
tenemus
consilium
prophetae.
Postea
adiungit,
Desiderium
omnium
gentium.
Potest
hoc
duobus
modis
exponi,
vel
quod
gentes
accedent,
et
simul
afferent
quidquid
pretiosum
est,
ut
consecrent
ad
cultum
Dei.
|