|
30:104
in
illum
reiicere,
impunitatem
hac
ratione
sibi
pollicentes.
Itaque
magna
hic
nobis
adhibenda
cautio
est,
ut
de
nostris
peccatis
serio
cogitantes,
ultro
condemnationem
subeamus,
in
nullum
culpam
reiicientes.
Certum
enim
est
nos
quamdiu
alio
respexerimus,
tamdiu
effugia
vana
quaesituros
quibus
Dei
iudicis
oculos
fallamus.
Sed
quis
tandem,
oro,
fructus
erit?
Nam
quaecunque
effugia
quaesiverimus,
nunquam
tamen
Dei
iudicium
effugiemus:
ac
licet
modo
in
hunc,
modo
in
illum
culpam
reiicere
conati
fuerimus,
nihil
iuvabit,
quandoquidem
illi
de
suis
peccatis
poenas
luituri
sunt,
et
quisque
pro
se
luat
poenas
oportet.
Quamobrem
serio
de
nostris
peccatis
cogitaturi,
missos
faciamus
eos
qui
non
iisdem
nobiscum
peccatis
impliciti
sunt,
ant
quibus
ad
male
faciendum
non
usi
sumus
consiliariis,
quandoquidem
alioquin
magis
ac
magis
implicaremur
mendacio,
et
coram
Deo
confusionem
maiorem
nobis
accerseremus.
Quisque
igitur
peccatum
suum
rite
expendat,
et
culpam
agnoscens
suppliciter
veniam
deprecetur.
Atque
ista
referenda
nobis
doctrina
ex
Saulis
exemplo,
in
quo
tanquam
in
speculo
licet
naturae
nostrae
malitiam
et
fictionem
contemplari,
qui
a
Samuele
accusatus
in
populum
culpam
omnem
reiicere,
ut
se
a
crimine
liberaret,
conatus
est.
Deinde
vero
Samuel
attentionem
sibi
comparat,
his
verbis:
Sine
me,
et
indicabo
Ubi
quae
loquutus
sit
ad
me
Dominus
nocte.
Nonne
quum
parvus
esses
in
oculis
tuis,
caput
in
tribubus
Israel
factus
es,
unxitque
te
Dominus
in
regem
super
Israel?
Quasi
dicat:
Quum
privatus
adhuc
eras,
tu
te
parvi
faciebas,
neque
enim
efferendi
te
occasionem
habebas,
quandoquidem
homo
eras
rusticus
et
agrestis:
quare
ergo
evectus
a
Domino
in
regem
non
paruisti
mandatis
ipsius?
Nam
misi
te
ut
una
internecione
Amalecitas
deleres,
quare
ergo
regem
reservasti,
quem
primum
a
te
neci
dari
oportuit?
Quare
etiam
versus
ad
praedam
opimas
quasque
pecudes
reservasti,
quas
interdicti
more
Deus
abs
te
deleri
volebat?
Itane
vero
Deo
te
morigerum
et
obtemperantem
praebuisti?
Conspicua
in
istis
fortitudo
et
magnanimitas
prophetae,
Saulem
acriter
urgentis,
et
vanam
illius
excusationem
monstrantis,
ut
solent
inania
effugia
quaerere
qui
se
vel
omni
ex
parte
culpa
liberare
volunt,
vel
saltem
minorem
facere:
quibus
tamen
nullo
modo
cedendum
est,
sed
graviter
sunt
arguendi.
Et
illi
quidem,
fateor,
maximam
fieri
sibi
iniuriam
conquerentur,
nisi
excusatio
ipsorum
admittatur:
sed
toto
coelo
errant.
Nam
nisi
reprehenderentur,
in
stupore
et
veterno
retinerentur:
immo
in
vitia
prodiviores
sine
ullo
pudore
redderentur:
et
nunquam
de
petenda
venia
a
Domino
pro
delictis
cogitarent:
sed
impunitatem
perpetuam
sperantes
ad
omne
malum
habenas
reinitterent.
Quamobrem
si
nos
in
multis
labi
contigerit,
et
de
illis
reprehendi,
summopere
cavendum
ne
|