[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:103  103  HOMILIA  LIII.  104  eo  remotior  fui,  quod  iniquitatem  in  me  tantum  esse  cognovi:  quemadmodum  de  se  ipso  Paulus  id  ipsum  profitetur,  et  quidem  quo  tempore  tam  fortiter  in  apostolatus  officio  sese  exercuit:  Non  facio,  inquit,  bonum  quod  vellem;  video  enim  in  carne  mea  semper  aliquam  residuam  infirmitatem.  Testatur  itaque  Paulus  se  non  currentem  ut  officii  ratio  postulabat,  non  facere  bonum  quod  vellet:  sed  malum  quod  odisset.  Deum  quidem  fateor  opera  nostra  accipere  et  habere  grata,  licet  manca  et  imperfecta:  sed  ex  mera  liberalitate.  Quare  licet  nobis  non  simus  conscii  ullius  peccati,  et  non  percipiamus  qua  in  re  sit  a  nobis  peccatum,  tamen  concludendum  est,  nos  voluisse  quidem,  sed  non  implevisse  tamen  neque  perfecisse  quod  Deus  a  nobis  requirit.  Sequitur  Samuelis  responsio,  his  verbis:  Et  quae  est  haec  vox  gregum,  quae  resonat  in  auribus  meis,  et  armentorum,  quam  ego  audio?  Quorum  verborum  sensus  est,  licet  boves  opimos,  vaccas,  vitulos,  agnos  Deo  immolaveris,  tu  non  ideo  tamen  Dei  mandata  perfecisti.  Ex  quibus  apparet  concisum  fuisse  Samuelis  sermonem,  ut  solet  eorum  esse  qui  in  summis  animi  angustiis  versantur.  Nam  si  quis  cum  impudente  homine  rem  habeat,  non  pluribus  verbis  eius  proterviam  demonstrabit:  sed  breviter  illam  coarguet:  quod  brevitate  concisa  oratio  sit  vehementior.  Ita  Samuel  in  praesentia,  regem  licet  alloquatur:  neque  enim  sigillatim  reservatum  ab  illo  regem  Amalecum,  non  opimos  greges  arietum  et  boum  ac  vaccarum,  non  denique  opima  hostibus  detracta  spolia  conqueritur:  sed  verbo  Saulem  constrictum  tenet,  et  ad  veritatem  compellit,  etsi  minime  fatentem  et  agnoscentem  delictum  habuit.  Nam  statim  ab  hypocrisi  suum  responsum  auspicatur,  et  ait,  populum  greges  illos  in  victimas  et  holocausta  Deo  reservasse:  se  vero  in  illorum  numero  esse  dissimulat,  quum  nihil  tamen  sine  ipsius  permissu  hic  gestum  sit.  Sed  ita  solent  qui  nolunt  statim  ab  initio  sese  rationi  subiicere,  latebras  et  effugia  quaerere  ne  deprehendantur.  Ac  proinde  primi  illius  parentis  nostri  naturam  retinemus  et  vestigiis  ipsius  insistimus,  qui  primum  foliis  suam  turpitudinem  occultare,  deinde  culpam  in  uxorem  quam  a  Deo  acceperat  reiicere  conatus  est:  femina  vero  in  serpentem,  a  quo  se  deceptam  et  elusam  fuisse  conqueritur.  Ita  quisque  solet  in  alium  peccata  sua  coniicere,  neque  potest  se  reum  sponte  fateri.  Sic  iam  Saul:  quem  sane  certum  est  voluisse  haec  spolia  in  triumphum  ducere,  ut  primum  regem  ostentaret,  deinde  sequerentur  oves,  tum  boves,  vaccae,  et  caetera,  praeterquam  quod  optima  quaeque  supellex  abducta  fuerat.  Quare  maxime  coram  Deo  reus  erat  istius  peccati.  Verum  in  populum  culpam  omnem  reiecit,  ut  solent  facinoris  alicuius  rei  culpam  modo  in  hunc  modo   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci