|
30:103
103
HOMILIA
LIII.
104
eo
remotior
fui,
quod
iniquitatem
in
me
tantum
esse
cognovi:
quemadmodum
de
se
ipso
Paulus
id
ipsum
profitetur,
et
quidem
quo
tempore
tam
fortiter
in
apostolatus
officio
sese
exercuit:
Non
facio,
inquit,
bonum
quod
vellem;
video
enim
in
carne
mea
semper
aliquam
residuam
infirmitatem.
Testatur
itaque
Paulus
se
non
currentem
ut
officii
ratio
postulabat,
non
facere
bonum
quod
vellet:
sed
malum
quod
odisset.
Deum
quidem
fateor
opera
nostra
accipere
et
habere
grata,
licet
manca
et
imperfecta:
sed
ex
mera
liberalitate.
Quare
licet
nobis
non
simus
conscii
ullius
peccati,
et
non
percipiamus
qua
in
re
sit
a
nobis
peccatum,
tamen
concludendum
est,
nos
voluisse
quidem,
sed
non
implevisse
tamen
neque
perfecisse
quod
Deus
a
nobis
requirit.
Sequitur
Samuelis
responsio,
his
verbis:
Et
quae
est
haec
vox
gregum,
quae
resonat
in
auribus
meis,
et
armentorum,
quam
ego
audio?
Quorum
verborum
sensus
est,
licet
boves
opimos,
vaccas,
vitulos,
agnos
Deo
immolaveris,
tu
non
ideo
tamen
Dei
mandata
perfecisti.
Ex
quibus
apparet
concisum
fuisse
Samuelis
sermonem,
ut
solet
eorum
esse
qui
in
summis
animi
angustiis
versantur.
Nam
si
quis
cum
impudente
homine
rem
habeat,
non
pluribus
verbis
eius
proterviam
demonstrabit:
sed
breviter
illam
coarguet:
quod
brevitate
concisa
oratio
sit
vehementior.
Ita
Samuel
in
praesentia,
regem
licet
alloquatur:
neque
enim
sigillatim
reservatum
ab
illo
regem
Amalecum,
non
opimos
greges
arietum
et
boum
ac
vaccarum,
non
denique
opima
hostibus
detracta
spolia
conqueritur:
sed
verbo
Saulem
constrictum
tenet,
et
ad
veritatem
compellit,
etsi
minime
fatentem
et
agnoscentem
delictum
habuit.
Nam
statim
ab
hypocrisi
suum
responsum
auspicatur,
et
ait,
populum
greges
illos
in
victimas
et
holocausta
Deo
reservasse:
se
vero
in
illorum
numero
esse
dissimulat,
quum
nihil
tamen
sine
ipsius
permissu
hic
gestum
sit.
Sed
ita
solent
qui
nolunt
statim
ab
initio
sese
rationi
subiicere,
latebras
et
effugia
quaerere
ne
deprehendantur.
Ac
proinde
primi
illius
parentis
nostri
naturam
retinemus
et
vestigiis
ipsius
insistimus,
qui
primum
foliis
suam
turpitudinem
occultare,
deinde
culpam
in
uxorem
quam
a
Deo
acceperat
reiicere
conatus
est:
femina
vero
in
serpentem,
a
quo
se
deceptam
et
elusam
fuisse
conqueritur.
Ita
quisque
solet
in
alium
peccata
sua
coniicere,
neque
potest
se
reum
sponte
fateri.
Sic
iam
Saul:
quem
sane
certum
est
voluisse
haec
spolia
in
triumphum
ducere,
ut
primum
regem
ostentaret,
deinde
sequerentur
oves,
tum
boves,
vaccae,
et
caetera,
praeterquam
quod
optima
quaeque
supellex
abducta
fuerat.
Quare
maxime
coram
Deo
reus
erat
istius
peccati.
Verum
in
populum
culpam
omnem
reiecit,
ut
solent
facinoris
alicuius
rei
culpam
modo
in
hunc
modo
|