|
44:102
nobis
quod
est
supra
facultatem
nostram:
Deum
autem
praecipere
ut
formemus
vitam
nostram
ad
summam
perfectionem.
Ergo
esse
in
arbitrio
nostro
praestare
summam
iustitiam.
Sed
propheta
primo
hic
hortatur
et
Iehosuah,
et
Zerubbabel,
et
totum
populum
ut
viriliter
se
gerant.
Continuo
autem
post
adiungit
spiritum
Dei
fore
in
medio
ipsorum:
quasi
diceret,
Etiamsi
non
reperiant
apud
se
tantum
robur,
non
esse
tamen
cur
despondeant
animos,
quia
fortitudo
petenda
est
a
spiritu
Dei,
qui
habitabit
in
medio
ipsorum.
Denique
docet
propheta
si
c
esse
certandum,
ut
non
arrogent
quidquam
sibi
fideles,
sed
offerant
se
Domino
regendos
ut
suppeditet
tam
arma,
quam
vires:
atque
ita
in
ipsis
vincat:
quia
etsi
victoria
nobis
tribuitur,
certum
tamen
est
Deum
in
nobis
vincere.
Postea
adiungit,
Secundum
verbum.
Nam
ita
resolvo
particulam
nt*.
Et
procul
discedunt
a
prophetae
mente
qui
putant
hic
moneri
Iudaeos,
ut
Deo
obtemperent,
et
ipsum
pure
colant,
et
observent
sincere
eius
legem,
sicuti
etiam
mandavit
quum
ipsos
educeret
e
terra
Aegypti.
Nam
contexit
propheta
eundem
sermonem.
Quanquam
in
hoc
posteriore
membro
confirmat
quod
nuper
dixit,
spiritum
Dei
fore
in
medio
ipsorum.
Quare?
ostendit
se
nihil
novum
promittere,
sed
quod
iam
olim
Deus
pepigerat
cum
patribus
ipsorum.
Si
quis
particulam
Dtt
malit
explicative
accipere
non
repugno:
et
eodem
etiam
redibit
sensus,
nempe
hoc
esse
verbum
quod
pepigerat.
Prophetae
consilium
minime
ambiguum
est,
quia
docere
vult
fidelem
et
constantem
esse
Deum
in
suis
promissis:
et
hoc
sensuros
Israelitas,
quia
praestabit
quod
olim
pollicitus
fuerat
patribus
ipsorum.
Verbum,
inquit,
quod
pepigi
vobiscum
ubi
vos
eduxi
ex
Aegypto.
Nam
solent
etiam
prophetae
revocare
fideles
ad
memoriam
perpetui
foederis,
ut
plus
autoritatis
concilient
suis
particularibus
vaticiniis.
Scimus
enim
quidquid
unquam
promisit
Deus
Iudaeis,
fuisse
fundatum
in
adoptione
illa
prima.
Quum
ergo
prophetae
in
medium
proponunt
antiquum
foedus,
perinde
est
ac
si
ad
fontem
ipsum
revocarent
Iudaeos:
quia
promissiones
quae
subinde
occurrunt,
similes
sunt
rivis
qui
fluunt
a
prima
illa
origine,
nempe
a
foedere
gratuito.
Nunc
ergo
videmus
cur
diserte
mentio
fiat
veteris
pacti,
quod
Deus
percusserat
cum
electo
populo
in
ipso
exitu
Aegypti.
Interea
etiam
notandum
est,
hac
lege
fuisse
Deum
tunc
redemptorem
populi
sui
ut
aeternus
esset
pater,
et
ita
perpetuus
custos
salutis
ipsorum.
Huc
ergo
tendit
prophetae
sermo,
non
redemptos
olim
fuisse
patres,
ut
eorum
filios
abiiceret
Deus,
sed
ut
gratiam
suam
ad
finem
usque
continuaret
in
populo
illo.
Finis
autem
in
ipso
Christo
reperitur,
hoo
est
perfectio,
neque
enim
desiit
tunc
Deus
populum
electum
prosequi
suis
beneficiis:
sed
plenius
et
uberius
multo
praestitit
quod
ante
adumbraverat.
Quidquid
enim
con-
7*
|