[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:102  nobis  quod  est  supra  facultatem  nostram:  Deum  autem  praecipere  ut  formemus  vitam  nostram  ad  summam  perfectionem.  Ergo  esse  in  arbitrio  nostro  praestare  summam  iustitiam.  Sed  propheta  primo  hic  hortatur  et  Iehosuah,  et  Zerubbabel,  et  totum  populum  ut  viriliter  se  gerant.  Continuo  autem  post  adiungit  spiritum  Dei  fore  in  medio  ipsorum:  quasi  diceret,  Etiamsi  non  reperiant  apud  se  tantum  robur,  non  esse  tamen  cur  despondeant  animos,  quia  fortitudo  petenda  est  a  spiritu  Dei,  qui  habitabit  in  medio  ipsorum.  Denique  docet  propheta  si  c  esse  certandum,  ut  non  arrogent  quidquam  sibi  fideles,  sed  offerant  se  Domino  regendos  ut  suppeditet  tam  arma,  quam  vires:  atque  ita  in  ipsis  vincat:  quia  etsi  victoria  nobis  tribuitur,  certum  tamen  est  Deum  in  nobis  vincere.  Postea  adiungit,  Secundum  verbum.  Nam  ita  resolvo  particulam  nt*.  Et  procul  discedunt  a  prophetae  mente  qui  putant  hic  moneri  Iudaeos,  ut  Deo  obtemperent,  et  ipsum  pure  colant,  et  observent  sincere  eius  legem,  sicuti  etiam  mandavit  quum  ipsos  educeret  e  terra  Aegypti.  Nam  contexit  propheta  eundem  sermonem.  Quanquam  in  hoc  posteriore  membro  confirmat  quod  nuper  dixit,  spiritum  Dei  fore  in  medio  ipsorum.  Quare?  ostendit  se  nihil  novum  promittere,  sed  quod  iam  olim  Deus  pepigerat  cum  patribus  ipsorum.  Si  quis  particulam  Dtt  malit  explicative  accipere  non  repugno:  et  eodem  etiam  redibit  sensus,  nempe  hoc  esse  verbum  quod  pepigerat.  Prophetae  consilium  minime  ambiguum  est,  quia  docere  vult  fidelem  et  constantem  esse  Deum  in  suis  promissis:  et  hoc  sensuros  Israelitas,  quia  praestabit  quod  olim  pollicitus  fuerat  patribus  ipsorum.  Verbum,  inquit,  quod  pepigi  vobiscum  ubi  vos  eduxi  ex  Aegypto.  Nam  solent  etiam  prophetae  revocare  fideles  ad  memoriam  perpetui  foederis,  ut  plus  autoritatis  concilient  suis  particularibus  vaticiniis.  Scimus  enim  quidquid  unquam  promisit  Deus  Iudaeis,  fuisse  fundatum  in  adoptione  illa  prima.  Quum  ergo  prophetae  in  medium  proponunt  antiquum  foedus,  perinde  est  ac  si  ad  fontem  ipsum  revocarent  Iudaeos:  quia  promissiones  quae  subinde  occurrunt,  similes  sunt  rivis  qui  fluunt  a  prima  illa  origine,  nempe  a  foedere  gratuito.  Nunc  ergo  videmus  cur  diserte  mentio  fiat  veteris  pacti,  quod  Deus  percusserat  cum  electo  populo  in  ipso  exitu  Aegypti.  Interea  etiam  notandum  est,  hac  lege  fuisse  Deum  tunc  redemptorem  populi  sui  ut  aeternus  esset  pater,  et  ita  perpetuus  custos  salutis  ipsorum.  Huc  ergo  tendit  prophetae  sermo,  non  redemptos  olim  fuisse  patres,  ut  eorum  filios  abiiceret  Deus,  sed  ut  gratiam  suam  ad  finem  usque  continuaret  in  populo  illo.  Finis  autem  in  ipso  Christo  reperitur,  hoo  est  perfectio,  neque  enim  desiit  tunc  Deus  populum  electum  prosequi  suis  beneficiis:  sed  plenius  et  uberius  multo  praestitit  quod  ante  adumbraverat.  Quidquid  enim  con-  7*  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci