|
31:102
Deo
assignaverat,
sed
oraculo
edoctus
erat,
Deo
ipsi
placere,
sicut
a
Mose
saepius
praedictum
erat.
Quo
etiam
confirmatur
quod
prius
dixi,
Psalmum
hunc
non
fuisse
compositum
de
caede
Goliath:
quia
nonnisi
sub
finem
regni
Davidis
ex
Dei
mandato,
arca
foederis
Sionem
translata
fuit.
Durum
enim
et
coactum
est
quod
nonnulli
coniiciunt,
de
re
futura
spiritu
prophetico
Davidem
loquutum
esse.
Caeterum
videmus
sanctos
patres,
dum
Sionem
concurrerent
ad
offerenda
Deo
sacrificia,
nihil
aggressos
esse
proprio
motu:
sed
in
fide
verbi
fundatos
suam
obedientiam
Deo
probasse.
Unde
sequitur,
perperam
obtendi
eorum
exemplum
ad
excusandos
cultus
quos
sibi
superstitiosi
homines
sponte
fabricant.
Adde
quod
tunc
non
satis
fuit
a
verbo
Dei
pendere
fideles,
nisi
externis
symbolis
adiuti
sursum
mentes
attollerent,
ipsumque
spiritualiter
colerent.
Vera
quidem
praesentiae
suae
signa
exhibuit
Deus
in
illo
visibili
sanctuario,
sed
non
ut
populi
sensus
terrenis
elementis
alligaret:
quin
potius
externa
illa
symbola,
scalarum
loco
esse
voluit,
quibus
in
coelum
usque
assurgerent
fideles.
Nam
ab
initio
Deus
et
sacramenta
et
externa
omnia
pietatis
exercitia
ad
hunc
finem
retulit,
ut
populi
sui
ruditati
consuleret.
Itaque
hic
legitimus
hodie
est
illorum
usus,
si
nos
ad
Deum
spiritualiter
in
coelesti
gloria
sua
quaerendum
adiuvant
:
non
autem
occupant
in
mundo,
vel
retinent
in
carnis
figmentis,
qua
de
re
posthac
opportunior
erit
tractandi
locus.
Sicuti
autem
olim
Dominus,
quum
se
incolam
Sionis
vocaret,
solidam
fiduciae,
quietis,
et
gaudii
materiam
populo
suo
dare
voluit:
nunc
postquam
egressa
est
lex
e
Sion,
et
ex
illo
fonte
ad
nos
foedus
gratiae
manavit:
sciamus
eum
ubique
praesidere
in
medio
fidelium,
qui
eum
pure
et
rite
ex
praescripto
verbi
eius
adorant.
13.
(Quia
requirens.)
Nomen
Sanguinum
plurali
numero
hic
positum
est:
ideo
relativum
quod
subiicitur,
commode
eodem
referemus,
quia
tamen
Hebraeis
satis
tritum
est,
ordinem
antecedentis
et
relativi
invertere,
quidam
de
pauperibus
exponunt
hoc
modo:
Requirens
sanguinem,
recordatus
est
ipsorum:
nempe
pauperum
de
quibus
paulo
post
loquitur.
Quanquam
autem
ad
summam
rei
parum
interest
utrovis
modo
vertas:
prior
tamen
sensus
melius
fluit.
Est
autem
repetitio
eius
quod
nuper
dixerat,
Dei
virtutem
in
misericordia
cum
servis
suis
iniuste
afflictis
praecipue
considerandam
esse.
Unam
enim
operum
Dei
speciem
ex
multis
tanquam
apprime
memorabilem
commendat,
quod
scilicet
pauperes
a
morte
liberet:
et
si
quando
ipsos
affligi
sinit,
deinde
tamen
illatas
iniurias
ulciscatur.
Quanquam
autem
verba
quibus
utitur,
continuum
actum
designent:
mihi
tamen
dubium
non
est
quin
Deum
requirere
innoxium
sanguinem,
et
clamoris
suorum
memorem
esse,
ex
illis,
quae
retulit,
exem-
|