|
30:102
si
iudices
in
sua
causa
adhibeantur,
se
sibi
summa
laude
dignos
semper
videri.
Quare
qui
tantum
a
limine
Dei
cultum
salutant,
religiosissimus
sibi
videbitur,
Deumque
demeritus:
qui
laudabile
aliquod
facinus
gesserit,
etiamsi
vitio
non
careat,
gloria
et
praedicatione
se,
reiectis
a
tergo
vitiis,
efferet,
suamque
virtutem
mirifice
praedicabit,
et
terminos
modestiae
transiliet.
Ita
se
gerit
hoc
loco
Saul.
Et
sane
poterat
ille
quidem
vere
dicere,
se
Deo
morem
gessisse:
quandoquidem
se
ad
iter
accinxerat,
militemque
mira
quadam
celeritate
conscripserat,
et
Amalecitas
proscripserat,
seque
in
hoc
bello
strenue
gesserat;
in
his,
inquam,
omnibus
vere
potuit
Saul
se
Deo
morigerum
fuisse
praedicare.
Verum
tamen
regem
contra
Dei
praeceptum
reservavit:
in
quo
primum
graviter
ab
illo
peccatum
est.
Deinde
praedam
ex
opimis
ovibus
et
bobus
fecerat,
causam
quidem
speciosam
afferens
ut
Deo
immolarentur:
sed,
ut
demus
simplicem
et
rectum
fuisse
ipsius
animum,
et
in
Dei
cultum
propensum,
tamen
contra
Dei
praeceptum
peccaverat.
Sed,
ut
ante
attigimus,
turpis
avaritia
tegebatur
oblationum
et
victimarum
specioso
nomine.
Et
ita
solent
homines
in
varias
se
formas
vertere,
et
a
recta
via
recedere,
Deum
veluti
socium
advocantes,
et
in
partem
praedae
admittentes.
Esto
tamen,
Saul
solo
divini
cultus
amore
et
studio
has
pecudes
in
victimas
et
gratiarum
actiones
reservarit:
stulta
nihilominus
ipsius
intentio
fuit,
et
nullo
modo
toleranda
excusatio,
quam
ipse
sibi
finxerat.
Ex
quo
discimus
eo
maiore
cura
et
studio
nitendum
in
contrarium,
et
quoniam
tam
proclives
sumus
ad
violanda
Dei
praecepta,
ad
amussim
nostra
pensitanda
facta,
ne
quid
temere
geratur,
et
adversus
illa
peccetur.
Quare
quum
rectum
animum
habuerimus
Deo
serviendi,
et
rite
ad
divinam
amussim
nos
expenderimus,
nihilne
corruptelae
accesserit,
certum
est,
modo
ne
nobis
fucum
faciamus,
semper
aliquid
reprehensione
dignum
nos
inventuros,
et
non
talem
fuisse
tamque
integrum
affectum
qualem
a
nobis
Deus
requirit.
Itaque
magnam
quidem
habemus
nos
coram
Deo
humiliandi
occasionem,
eidemque
gratias
agendi,
quum
rectum
studium
sui
cultus
nobis
largitus
est:
sed
interim
tamen
agnoscendum
est,
Deo
non
deesse
nos
condemnandi
materiam,
si
velit
in
operum
nostrorum
imperfectionem
intueri.
Quapropter
apage
meritorum
somnium,
quale
sibi
papistae
fingunt,
qui
officiis
Deum
demereri
putant,
et
pro
suorum
operum
ratione
mercedem
consequi
volunt.
Quum
contra
si
nostra
opera
diligenter
expendamus
sine
fuco
et
simulatione,
illa
multis
maculis
et
vitiis
vitiata
et
corrupta
deprehendamus.
Quamobrem
absit
procul
a
nobis
inanis
ista
Saulis
gloriatio:
Feci
quod
Dominus
praecepit:
sed
potius
dicamus:
Volui
quidem
quod
iussit
Dominus
facere,
verum
quo
propius
metam
attigisse
mihi
visus
sum,
7*
|