|
31:101
101
PSALMUS
IX.
102
dictio,
quae
Hebraeis
prohibitionem
significat:
hic
autem
metaphorice
pro
angustia
accipiunt,
dum
quis
in
arctum
coactus,
nullum
exitum
invenit.
Magis
tamen
probabilis
est
eorum
sententia,
qui
;j
servilem
literam
esse
docent,
dicitur
itaque
praesto
esse
Deus
ad
opportunitates,
nempe
dum
pios
urget
afflictio.
Versu
undecimo
fructum
hunc
consequi
docet,
quoties
iustos
liberat
Dominus,
ut
ipsi
et
reliqui
omnes
in
fiducia
gratiae
eius
magis
ac
magis
proficiant:^
nisi
enim
persuasum
nobis
sit,
Deo
curae
esse
res
humanas,
continua
inquietudine
nos
vexari
necesse
erit,
sed
quia
plurimi
ad
Dei
iudicia
caecutiunt,
profectum
hunc
David
ad
solos
fideles
restringit,
et
certe
ubi
nulla
est
pietas,
nullus
est
operum
Dei
sensus.
Notandum
etiam
quod
fidelibus
tribuit
notitiam
Dei
quia
hinc
nascitur
religio,
quae
ignorantia
et
stupore
hominum
exstinguitur.
Porro,
quamvis
Dei
nomen
multi
simpliciter
pro
Deo
accipiunt,
ego
tamen
(ut
iam
alibi
dixi)
amplius
aliquid
exprimi
arbitror:
nam
quia
occulta
et
incomprehensibilis
est
eius
essentia,
quatenus
se
nobis
patefacit,
maiestas
eius
in
nomine
statuitur.
Sperandi
causam
deinde
exponit,
quia
Deus
non
deserit
qui
ipsum
quaerunt.
Fit
autem
hoc
duobus
modis,
vel
invocatione
et
precibus,
vel
studio
sancte
recteque
vivendi.
Et
hoc
quidem
semper
cum
illo
coniunctum
est:
sed
quia
hic
de
praesidio
Dei
agitur,
in
quo
sita
est
piorum
salus:
Quaerere
Deum,
interpretor,
ad
eius
fidem
confugere.
12.
(Psallite
Iehovae.)
David
non
contentus
privata
gratiarum
actione,
fideles
ad
consensum
laudandi
Dei
hortatur:
non
modo
quia
ad
hoc
pietatis
officium
alii
alios
incitare
debent:
sed
quia
liberationes,
de
quibus
agitur,
publico
solennique
praeconio
dignae
erant,
quod
etiam
secundo
membro
clarius
exprimitur,
ubi
eas
annuntiavi
iubet
inter
populos.
Sensus
enim
est,
non
satis
pro
sua
dignitate
celebrari,
nisi
sua
fama
totum
orbem
impleant.
Quamvis
autem
hoc
esset
quasi
surdis
canere:
hac
tamen
loquendi
forma
testari
voluit
David,
magis
angustos
esse
Iudaeae
fines
quam
ut
immensam
illam
laudum
Dei
amplitudinem
possent
capere.
Deum
habitatorem
Sionis
vocat,
ut
eum
a
fictitiis
omnibus
gentium
idolis
discernat.
Est
enim
tacita
comparatio
inter
Deum
illum
qui
foedus
suum
cum
Abraham
et
Israele
pepigerat,
et
Deos
omnes
qui
passim
in
mundo
temere
colebantur.
Neque
enim
satis
est,
confusum
Dei
numen
in
pretio
et
honore
esse,
nisi
vero
et
unico
Deo
distincte
tribuitur
suus
cultus.
Porro,
quia
Deus
locum
illum
delegerat
ubi
nomen
suum
invocaretur,
merito
David
hoc
illi
quasi
proprium
domicilium
assignat:
non
quod
ipsum
fas
sit
loco
includere,
quem
coeli
coelorum
non
capiunt:
sed
quia
promiserat
illam
fore
suam
requiem
in
saeculum
saeculi,
ut
alibi
videbimus.
Neque
enim
David
suo
arbitrio
sedem
illic
|