30:101  101  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  102  eius  a  quo  missus  est  voluntatem  nihil  dicat  aut  faciat.  Sed  hoc  in  primis  verbi  divini  praecones  respicit,  quos  etiam  si  cum  parentibus  et  amicis  intimis  res  illis  sit,  nullis  tamen  illorum  blanditiis  flecti,  neque  de  divina  severitate  quidquam  oportet  remittere:  sed  potius  adversus  improbos  et  flagitiosos  uti  comminationibus  et  reprehensionibus  asperrimis,  et  in  primis  adversus  eos  qui  in  pertinacia  occalluerunt:  ne  illos  sua  lenitate  vel  silentio  in  mortem  trahant.  Quamobrem  officium  est  verorum  pastorum  fidorumque  Dei  servorum,  quibus  in  ecclesia  docendi  cura  demandata  est,  vehementer  affici  et  dolere  sibi  commissam  plebem  videntes  in  exitium  ruere,  et  causam  illorum  apud  Deum  agere,  precibusque  pro  salute  populi  sollicitare  pro  viribus.  Et  nihilominus  tamen  nihil  de  officii  sui  partibus  remittere,  neque  ullis  terreri  hominum  minis,  neque  externa  specie:  sed  vehementi  studio  gloriae  Dei  duci:  et  ipsius  iudicia  peccantibus  denuntiare,  et  severe  eosdem  increpare.  Haec  enim  sane  unica  ratio  est  illos  e  periculis  in  quae  se  coniiciunt,  immo  ex  ultimo  exitio,  eripiendi:  quum  contra  si  de  severitate  vel  tantillum  remittatur,  et  iis  indulgeatur  qui  Dei  adversus  se  iram  provocarunt,  ea  indulgentia  sit  veluti  gladius  qui  in  furiosi  manus  ad  se  iugulandum  tradatur,  aut  ab  aquis  erutus  magis  immergatur,  et  in  abyssum  profundissimam  inferorum  demergatur.  Scimus  enim  hanc  unicam  esse  rationem  veniam  de  peccatis  a  Deo  impetrandi,  ut  peccatores  tam  serio  peccatorum  sensu  afficiantur,  ut  sibi  ipsis  renunciantes  coram  ipsius  maiestate  magis  ac  magis  deiiciantur.  Id  vero  quo  modo  fie^t,  nisi  ab  illo  veterno,  in  quo  a  natura  desident,  excitentur.  At  si  pulvillis  veluti  suppositis  foveantur,  et  bene  cum  ipsis  agi  persuadeantur:  sane  perinde  est  ac  si  adversus  Deum  insurgere  bellumque  ipsi  inferre  docerentur,  et  adversus  illum  armarentur.  At  proprio  illos  gladio  tandem  iugulari  oportet.  Quamobrem  necesse  est  eos  omnes,  quibus  divini  verbi  commissa  est  praedicatio,  si  officio  suo  fungi  volunt,  ad  humanitatem  quidem  esse  propensos,  eorumque  omnium  quaerere  salutem  qui  sibi  commissi  sunt:  graviterque  angi,  quum  doctrinae  suae  progressum  et  fructum  tantum  non  vident  quantum  sperarant,  et  referri  par  esset:  et  tamen  adversus  pertinaces  severe  agere,  et  imperterritus  esse  in  denuntiandis  divinis  iudiciis,  ut  sibi  a  Deo  commissae  doctrinae  autoritatem  palam  manifestent.  Atque  talem  se  Samuel  gessit:  Sauli  regi  denuntians  Domini  minas,  immo  exauctorationem  et  reiectionem.  Atqui  prima  fronte  Saul  apud  Samuelem  quasi  re  bene  et  ex  Domini  mandato  gesta  gloriatur,  ut  solent  homines  de  suis  operibus  efferri,  et  nescio  quam  in  illis  sibi  perfectionem  imaginari:  quemadmodum  et  sapiens  ille  Salomon  dicit,  semper  recta  videri  hominibus  sua  opera:  ac