31:100  eius  maiestas  et  gloria,  sed  ut  mundum  iuste  gubernet.  9.  (Eu  ipse  iudicaiit.)  Sicuti  nuper  testatus  est  David,  Deum  non  otiosa  potentia  esse  praeditum,  ut  deliciis  indulgeat,  sed  ut  in  recta  iustaque  mundi  gubernatione  exerceat  suum  icaperium:  sic  nunc  huius  doctrinae  usum  addit,  quod  scilicet  coelo  inclusa  non  sit  Dei  virtus,  sed  se  ad  homines  iuvandos  patefaciat.  Atque  haec  vera  theologia  est,  Deum  non  imaginari,  cum  Epicuro,  vacantem  otio  vel  deliciis,  et  qui  se  uno  contentus  humanum  genus  negligat:  sed  in  solio  potentiae  et  aequitatis  locare,  ut  certo  persuasi  simus,  etiamsi  non  statim  succurrat  iniuste  oppressis,  nunquam  tamen  eorum  curam  abiicere.  Et  certe  ita  statuendum  est,  quum  dissimulat,  non  deserere  suas  partes,  sed  exercere  suorum  patientiam  :  ideoque  pacatis  animis  exspectandum  esse  exitum.  Pronomen  demonstrativum  apud  me  pondus  habet:  ac  si  diceret,  non  posse  hoc  Deo  eripi  quin  ipse  mundum  iudicet,  suaque  iudicia  ad  omnes  populos  extendat.  Unde  sequitur,  multo  magis  suorum  fore  iudicem.  Et  iudicia  haec  recta  esse  pronuntiat  David,  ut  ^iniuste  et  crudeliter  vexati,  auxilium  ab  ipso  certa  spe  petamus:  quia  quum  populos  in  rectitudine  iudicet,  nec  iniustas  violentias  semper  impune  grassari  sinet,  nec  innocentiam  ope  sua  fraudabit.  10.  Et'  erit  Iehova  munimentum  pauperi,  protectio  opportunis  temporibus  in  tribulatione,  ll.  Et  sperabunt  in  te  qui  cognoscunt  nomen  tuum:  quia  non  derelinquis  quaerentes  te,  Iehova.*  12.  Psallite  Iehovae  habitatori  Sion,  annuntiate  inter  populos  gesta  eius.  13.  Quia  requirens  sanguinem  eius  recordatus  est,  non  est  oblitus  clamoris  pauperum.  10.  (Et  erit  Iehova.)  Occurrit  tentationi  quae  duriter  infirmos  percellit,  dum  se  ac  sui  similes  impiorum  libidini  vident  expositos,  silente  Deo.  Nam  admonet,  ideo  suam  opem  differre,  et  in  speciem  relinquere  suos  fideles,  ut  laborantibus  et  afflictis  magis  opportune  tandem  succurrat,  unde  sequitur  ipsum  minime  cessare  in  suo  officio,  si  quando  bonos  et  innoxios  ad  inopiam  redigi  patitur,  si  in  lacrymis  et  querimoniis  eos  exercet:  quia  hoc  modo  lucernam  accendit,  ut  melius  appareant  sua  iudicia,  ideo  etiam  exprimit,  praesidium  suum  tempestive  in  ipsa  afflictione  proferre:  quo  docemur  eius  providentiae  dandum  esse  spatium,  ut  tandem  se  in  neccessitate  proferat.  Quare  si  nihil  nobis  melius  est  quam  Dei  manu  protegi,  paternumque  eius  favorem  sentire,  ne  adeo  molestum  sit  censeri  coram  mundo  pauperes  et  miseros:  sed  dolorem  nostrum  leniat  haec  consolatio,  non  procul  abesse  Deum,  quem  ad  nos  iuvandos  aerumnae  nostrae  accersunt.  Quibusdam  JT1ID  videtur  esse  simplex